Το ταξίδι ενός φωτονίου...

Η ιστορία της εξέλιξης της ζωής στη Γη κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ενός φωτονίου στο σύμπαν. Από τον Saul Perlmutter, που μοιράστηκε με τους Adam Riess και Brian Schmidt, το βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2011 για την ανακάλυψη της επιταχυνόμενης διαστολής του σύμπαντος. 
Πηγή:

Κέντρο Θεωρητικής Φυσικής στην Κρήτη

H Rosetta βρήκε τα δομικά υλικά του κομήτη 67/P

Το ευρωπαϊκό σκάφος Rosetta, που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον κομήτη 67/P και τον μελετά (δες κι εδώ) ανακάλυψε νέα σημαντικά ευρήματα. Πιο συγκεκριμένα εντόπισε κάποιες κοιλότητες, ρήγματα και άλλους σχηματισμούς στον κομήτη δομές που σύμφωνα με τους επιστήμονες που τους μελέτησαν περιέχουν τα «δομικά υλικά» του κομήτη. Ο κομήτης φαίνεται να αποτελείται από σχεδόν ισομεγέθεις «σβώλους», οι οποίοι πιθανώς αποτελούν τους αρχικούς δομικούς λίθους του ηλιακού μας συστήματος. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, θα πρόκειται για σημαντική ανακάλυψη, κατά τους επιστήμονες. Η αρχική σκόνη και τα αέρια πιθανώς δημιούργησαν τα πρώτα «βότσαλα» και αυτά, με τη σειρά τους, τους μεγαλύτερους «σβώλους» διαμέτρου περίπου τριών μέτρων ο καθένας. Από τη συγκόλλησή τους, τελικά δημιουργήθηκε ο πυρήνας του κομήτη. O πυρήνας αυτός είναι πολύ πιο «αφράτος» και πορώδης από ό,τι προβλεπόταν (κατά 70% έως 80% το εσωτερικό του πιστεύεται ότι είναι κενός χώρος). Υπάρχει μια περίπτωση να πρόκειται για δύο μικρότερους κομήτες που κάποια στιγμή συνενώθηκαν. Οι ισχυρές ριπές του ανέμου, που φυσάνε με ταχύτητα 300 μέτρων το δευτερόλεπτο, φαίνεται να δημιουργούν αμμόλοφους σωματιδίων σκόνης πάνω στον κομήτη, πράγμα που άφησε άφωνους τους επιστήμονες. Το βόρειο ημισφαίριο του κομήτη είναι πιο ζεστό από το νότιο, μια ένδειξη για εποχικές αλλαγές. Οι ερευνητές εντόπισαν επίσης την έντονη παρουσία απλών οργανικών μορίων στην επιφάνεια του κομήτη ενώ πιστευόταν ότι αφθονούν τα πολύπλοκα μόρια σε αυτόν. Διαπίστωσαν επίσης ότι το νέφος αερίων που περιβάλλει τον κομήτη ανανεώνεται και μεταβάλλεται συνεχώς. Ο 67/P όπως και οι περισσότεροι κομήτες πιστεύεται ότι αποτελούν απομεινάρια από τις διεργασίες σχηματισμού του ηλιακού μας συστήματος και άρα περιέχουν εξαιρετικά χρήσιμες πληροφορίες για τη γέννηση και εξέλιξη του. Το Rosetta ακολουθεί τον κομήτη καθώς αυτός πλησιάζει τον Ηλιο και θα συνεχίσει να τον μελετά αποκαλύπτοντας συνεχώς πολύτιμα δεδομένα και φωτίζοντας μια σειρά από φαινόμενα.Δείτε κι εδώ, εδώ, εδώ.

Κοσμικός τοκετός!

Διαβάζω (εδώ) ότι ομάδα Ιαπώνων επιστημόνων από τα πανεπιστήμια Osaka και Ibaki χρησιμοποιώντας τα ραδιοτηλεσκόπια του αστεροσκοπείου ALMA στο San Pedro de Atacama, Χιλή, εντόπισαν ένα άστρο γύρω από το οποίο υπάρχει ένας δίσκος κοσμικής ύλης. Το άστρο που έλαβε την κωδική ονομασία HD142527 βρίσκεται σε απόσταση 456 ετών φωτός από τη Γη στον αστερισμό του Λύκου. Σύμφωνα με τους ερευνητές γύρω από το άστρο σχηματίζεται ένα γιγάντιο πλανητικό σύστημα. Οι παρατηρήσεις των ερευνητών δείχνουν ότι σχηματίζονται πλανήτες σε όλο το εύρος του κοσμικού (ή πρωτοπλανητικού) δίσκου. Σύμφωνα με τους ερευνητές ορισμένοι πλανήτες σχηματίζονται σε απόσταση τόσο μεγάλη από το άστρο τους, που κάτι παρόμοιο δεν έχει παρατηρηθεί ξανά μέχρι σήμερα. Αυτό και άλλα ευρήματα κάνουν τους ερευνητές να πιστεύουν ότι δημιουργείται ένα γιγάντιο σε μέγεθος και πιθανώς πληθυσμό κοσμικών σωμάτων πλανητικό σύστημα. Η ανακάλυψη είναι επίσης σημαντική εκτός των άλλων επειδή η παρατήρηση και μελέτη τέτοιων κοσμικών δίσκων προσφέρει στοιχεία για τη δημιουργία πλανητών.Περισσότερα εδώ.

Η χλωμή μπλε κουκίδα

"Χλωμή Μπλε Κουκκίδα" ονομάζεται μια φωτογραφία της Γης, που τραβήχτηκε από το διαπλανητικό διαστημόπλοιο  Voyager 1, στις 14 Φεβρουαρίου 1990, από απόσταση περίπου 6 δισεκατομμυρίων χλμ., και δείχνει αμυδρά τον πλανήτη μας στο αχανές Διάστημα. Η λήψη πραγματοποιήθηκε καθώς το Voyager εγκατέλειπε το ηλιακό σύστημα, όταν με εντολή της NASA έστρεψε για μια τελευταία φορά τις κάμερες του προς τη Γη. Ήταν αίτημα του αστροφυσικού, κοσμολόγου και συγγραφέα Carl Sagan (1934-1996). Κι όπως λέει ο ίδιος (δες κι εδώ): "Το διαστημικό σκάφος ήταν πολύ μακριά από το σπίτι. Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή ιδέα, αμέσως μετά τον Κρόνο, να φροντίσουμε να λάβει μια τελευταία ματιά πίσω. Από τον Κρόνο, η Γη φαίνεται πολύ μικρή για το Voyager... Ο πλανήτης μας θα ήταν ένα σημείο φωτός, ένα μοναχικό pixel, που δύσκολα διακρίνεται από τα άλλα σημεία φωτός, μια χλωμή μπλε κουκκίδα (Pale Blue Dot)..." .Το Voyager 1 εκτοξεύτηκε από τη NASA στις 5 Σεπτεμβρίου  1977 και σήμερα βρίσκεται σε απόσταση περίπου 123 AU ή 1,840×10¹⁰ km στα όρια του διαστρικού Διαστήματος (interstellar space). Ο σχολιασμός του παραπάνω βίντεο είναι κείμενο από το βιβλίο του Carl Sagan: Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space, 1994.

Σύμπαν πριν την "Μεγάλη Έκρηξη";

Ο διακεκριμένος βρετανός επιστήμονας Ρότζερ Πενρόουζ (sir Roger Penrose) υποστηρίζει ότι μια σειρά από κυκλικά μοτίβα που εντοπίστηκαν στη μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου του Σύμπαντος αποτελούν προϊόντα κοσμικής δραστηριότητας που προϋπήρχε της Μεγάλης Έκρηξης, η οποία σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία δημιούργησε το Σύμπαν. Ο Πένροουζ είναι θιασώτης της θεωρίας ότι υπάρχει ένας αέναος κύκλος δημιουργίας και καταστροφής συμπάντων και υποστηρίζει ότι αυτοί οι ομόκεντροι κύκλοι αποτελούν το «φάντασμα» ενός Σύμπαντος που υπήρχε πριν το δικό μας. Ο Πενρόουζ σε συνεργασία με τον Βάχε Γκουρτζάντιαν (V.G. Gurzadyan), καθηγητή του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Ερεβάν στην Αρμενία, μελέτησαν στοιχεία που κατέγραψε ο δορυφόρος WMAP ο οποίος ανιχνεύει τη μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου και μετρά τις μικροσκοπικές θερμοκρασιακές της διακυμάνσεις. Εντόπισαν 12 ομόκεντρους κύκλους οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι τα ίχνη ενός σύμπαντος που προϋπήρξε του δικού μας. Εκτιμούν μάλιστα ότι αυτά τα κοσμικά δαχτυλίδια αποτελούν προϊόν συγκρούσεων γιγάντιων μελανών οπών του «προηγούμενου» σύμπαντος. Οι δύο επιστήμονες θεωρούν ότι αυτά τα δαχτυλίδια επιβεβαιώνουν τη θεωρία ότι υπάρχει ένας αέναος κύκλος δημιουργίας συμπάντων, τα οποία κυριαρχούνται από συγκρούσεις γιγάντιων μελανών οπών και από Μεγάλες Εκρήξεις. Ο Πενρόουζ έχει ονομάσει τον κάθε κύκλο με τον όρο «αιώνας». Σύμφωνα με τη θεωρία που έχει αναπτύξει ο χώρος και ο χρόνος δεν πρωτοεμφανίστηκαν μόλις έγινε η Μεγάλη Εκρηξη αλλά προϋπήρχαν, επειδή είχαν ήδη δημιουργηθεί σε κάποιον προηγούμενο «αιώνα». Περισσότερα εδώ, εδώ.Η πρωτότυπη δημοσίευση εδώ.
Δες και "Σε πόσα σύμπαντα ζούμε;"

Ο Γιάννης Ηλιόπουλος για τη φυσική και την κοινωνία

Μια συζήτηση – συνέντευξη με τον διακεκριμένο Έλληνα φυσικό Γιάννη Ηλιόπουλο, από τους συντελεστές του Καθιερωμένου Μοντέλου, στην εκπομπή της ΕΤ1 «‘Ωραίοι ως Έλληνες».

via Αντίφωνο on vimeo

Από το μήκος Planck στην ακτίνα του ορατού Σύμπαντος

Ένα φανταστικό ταξίδι από το ελάχιστο (μήκος Planck) στο ό,τι σήμερα θεωρούμε μέγιστο, την ακτίνα του ορατού Σύμπαντος. Δείτε την προσομοίωση εδώ:http://img.izismile.com/img/img5/20120213/flash/universe.swf
Μεγεθύνοντας ή σμικρύνοντας την εικόνα "ταξιδεύστε" από τη διάσταση μιας χορδής και του ατόμου του υδρογόνου μέχρι τον τυραννόσαυρο rex, το νέφος του Oort, το γαλαξία της Ανδρομέδας και επέκεινα.Με κλικ στην κάθε εικόνα εμφανίζονται οι διαστάσεις της (σε υποπολλαπλάσια και πολλαπλάσια του μέτρου) και μια σύντομη περιγραφή του αντικειμένου.

Παράλληλα σύμπαντα;

Η ιδέα ότι άλλα σύμπαντα, όπως και το δικό μας, βρίσκονται μέσα σε «φούσκες» χώρου και χρόνου ολονέν και βρίσκει νέα δυναμική, το τελευταίο διάστημα και χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας. Έτσι η θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα, που μοιάζουν με φούσκες, έχει γίνει και πάλι δημοφιλής. Η αφετηρία όλων είναι η Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang) που δημιούργησε το Σύμπαν. Η μελέτη της λάμψης των χαμηλών θερμοκρασιών που άφησε πίσω του η Μεγάλη Έκρηξη υποδεικνύει ότι υπάρχουν ίχνη από πολλά παράλληλα σύμπαντα, ωστόσο τα πειράματα είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθούν. Σύμφωνα με το δημοσίευμα (δες εδώ κι εδώ), οι ερευνητές θα προσπαθήσουν να επιβεβαιώσουν τη θεωρία χρησιμοποιώντας στοιχεία από το διαστημικό τηλεσκόπιο Planck. Η ομάδα δούλευε επί επτά χρόνια με στοιχεία από τον Ανιχνευτή Μικροκυματικής Ανισοτροπίας Wilkinson, που μετράει όλα τα στοιχεία της CBM (cosmic microwave background), της ακτινοβολίας που διαχύθηκε στο χώρο με την Μεγάλη Έκρηξη.Η θεωρεία που επικαλείται τα παράλληλα σύμπαντα υποστηρίζει ότι τέτοια σύμπαντα γεννιούνται από το πουθενά και βρίσκονται σε συνεχή τροχιά σύγκρουσης μεταξύ τους, με τον χώρο ανάμεσά τους να διευρύνεται με μεγάλες ταχύτητες. Ωστόσο, η Hiranya Peiris, κοσμολόγος στο University College of London, διαπίστωσε μαζί με τους συναδέλφους της, ότι όταν δημιουργούνται αυτά τα σύμπαντα, παράλληλα με το δικό μας, αφήνουν ένα χαρακτηριστικό αποτύπωμα στο CMB.«Άκουγα για πολλά χρόνια για τη θεωρία των πολλαπλών συμπάντων, όμως ποτέ δεν την είδα σοβαρά, καθώς πίστευα ότι δεν ήταν δυνατό να γίνουν πειράματα», δήλωσε η  Peiris στο BBC: «Έχω εντυπωσιασθεί από την ιδέα ότι μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τεστ για όλα τα σύμπαντα που υπάρχουν εκεί έξω. Είναι πραγματικά φανταστικό». Σε έρευνά της που παρουσίασε στο Physical Review Letters, η Peiris υποστηρίζει ότι το αποτύπωμα στο CMB μοιάζει με δίσκο, ενώ παρέθεσε και έναν αριθμό για το πόσα παράλληλα σύμπαντα μπορούμε σήμερα να δούμε. Η ομάδα της Peiris χρησιμοποίησε ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή που έψαχνε γι' αυτούς τους δίσκους, ενώ ταυτόχρονα μείωνε την πιθανότητα κάποιος από τους συνεργάτες της να έβλεπε σε κάποιο σημείο έναν δίσκο, που στην πραγματικότητα δεν υπήρχε. Το πρόγραμμα βρήκε τέσσερις περιοχές που έμοιαζαν με αποτύπωμα των παράλληλων συμπάντων. Ωστόσο, η Peiris τονίζει ότι οι τέσσερις αυτές περιοχές «δεν είναι υψηλής στατιστικής σημασίας», καθώς χρειάζονται περισσότερα στατιστικά δεδομένα για να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη των πολλαπλών συμπάντων.

Δες και The Case for Parallel Universes, Σε πόσα σύμπαντα ζούμε;  

Cosmic Radiation Features Could Suggest Our Universe Is Not Alone
Multiverse Parallel Universes (video)

H σκοτεινή ενέργεια υπάρχει...

Επιβεβαιώνεται η ύπαρξη της (μυστηριώδους) σκοτεινής ενέργειας (dark energy) που πληρεί το Σύμπαν, σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα μιας (νέας) μεγάλης σχετικής έρευνας. Μετά τετραετή μελέτη περισσότερων των 200 χιλιάδων γαλαξιών, στο πλαίσιο της έρευνας «WiggleZ Dark Energy Survey», οι 26 επιστήμονες (από 14 διαφορετικούς ερευνητικούς φορείς), με επικεφαλής τους καθηγητές Chris Blake και Karl Glazebrook από το Swinburne Institute of Technology, Μελβούρνη, Αυστραλία, και τον καθηγητή Michael Drinkwater από το πανεπιστήμιο του Qeensland, Αυστραλία, «κοιτώντας» μέχρι οκτώ δισεκατομμύρια χρόνια στο παρελθόν, ανέλυσαν τον τρόπο κατανομής των γαλαξιών στο Σύμπαν, καθώς επίσης το πόσο γρήγορα οι ομάδες γαλαξιών έχουν σχηματιστεί στο πέρασμα του χρόνου. Μέσα από το συνδυασμό αυτών των παρατηρήσεων και των σχετικών μετρήσεων, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πράγματι υπάρχει η σκοτεινή ενέργεια, που όμως ακόμα κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι, παρόλο που η ιδέα της προτάθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του ΄90 (δες εδώ). Αστροφυσικοί και κοσμολόγοι για να ερμηνεύσουν την επέκταση του Σύμπαντος έπρεπε είτε να αναθεωρήσουν τη Γενική Σχετικότητα  είτε να αποδεχτούν ότι στο Σύμπαν είναι πανταχού παρούσα μια νέα μορφή ενέργειας, που προκαλεί τη συνεχή επέκτασή του (λειτουργεί σαν αντι-βαρύτητα) και συνεπώς αιτιολογεί την επιταχυνόμενη απομάκρυνση των γαλαξιών μεταξύ τους. Σήμερα, οι περισσότεροι επιστήμονες αποδέχονται ότι η σκοτεινή ενέργεια αποτελεί μια «κοσμολογική σταθερά», μια ιδέα που είχε προτείνει ο Αϊνστάιν και αργότερα την απέρριψε, θεωρώντας την το μεγαλύτερο λάθος(!) του. «Η δράση της σκοτεινής ενέργειας είναι σαν να πετάς μια μπάλα στον αέρα και αυτή να απομακρύνεται προς τα πάνω όλο και πιο γρήγορα» είπε, χαριτολογώντας, ο καθηγητής Chris Blake (εδώ, εδώ κι εδώ). Και σύμφωνα με τον καθηγητή Warrick Couch της αυστραλιανής ομάδας, «Αν και η ακριβής φυσική που απαιτείται για την ερμηνεία της σκοτεινής ενέργειας παραμένει ακόμα ένα μυστήριο, η γνώση ότι η σκοτεινή ενέργεια υπάρχει, δίνει τη δυνατότητα στους αστρονόμους να κατανοήσουν καλύτερα την προέλευση, την εξέλιξη και το μέλλον του Σύμπαντος» (εδώ, εδώ). Οι παρατηρήσεις του WiggleZ έγιναν δυνατές χάρη στον ισχυρό φασματογράφο με τον οποίο είναι εφοδιασμένο το μεγάλο Αγγλο-αυστραλιανό τηλεσκόπιο στο Αυστραλιανό Αστρονομικό Παρατηρητήριο (ΑΑΟ) και είναι σε θέση να «δει» 392 γαλαξίες σε μια ώρα σε απόσταση του ημίσεως του ορατού Σύμπαντος, αλλά και δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο της NASA Galaxy Evolution Explorer (Galex) (δες κι εδώ).Το εύρημα των Αυστραλών επιστημόνων έρχεται να ενισχύσει τις μετρήσεις Αμερικανών επιστημόνων της ομάδας SHOES (Supernova Ho for the Equation of State) που εργάζεται για να βελτιώσει την ακρίβεια της σταθεράς του Hubble –μια και η μεγαλύτερη ακρίβεια της σταθεράς Hubble μας επιτρέπει να κατανοήσουμε την συμπεριφορά της σκοτεινής ενέργειας (δες εδώ).Υπόψη ότι η σκοτεινή ενέργεια εκτιμάται ότι αποτελεί το 73% του Σύμπαντος, η ορατή ύλη το 4% και το υπόλοιπο 23% η αποκαλούμενη "σκοτεινή ύλη".
26-5-2011 Μήπως η αντιβαρύτητα ή σκοτεινή ενέργεια διαρρέει από ένα παρακείμενο σύμπαν;

Σε πόσα σύμπαντα ζούμε;

Δεν υπάρχει μόνο ένα Σύμπαν- το "δικό" μας- αλλά πάρα πολλά και μάλιστα το ένα σύμπαν «γεννάει» το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου. Αυτά υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ο καθηγητής και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών Δημήτρης Νανόπουλος, τονίζοντας ότι "δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα ζούμε σε δέκα διαστάσεις, ενώ δεν αποκλείεται στο μέλλον να δημιουργούμε σύμπαντα στο εργαστήριο! Και εκτιμά, βάσει μαθηματικών εξισώσεων, ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα σύμφωνα με τη θεωρία της υπερσυμμετρίας (SUSY) και των υπερχορδών - παρόλο που εκφράζεται η ανησυχία ότι η θεωρία της υπερσυμμετρίας μπορεί να είναι λανθασμένη (δες εδώ και εδώ)- που προβλέπει ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις γνωστές χωροχρονικές διαστάσεις - το μήκος, το πλάτος, το ύψος και το χρόνο- υπάρχουν ακόμα έξι ή επτά, που βρίσκονται "διπλωμένες" σε τρομερά μικρό χώρο, ανεβάζοντας σε 10 ή 11 τον συνολικό αριθμό των διαστάσεων(δες εδώ κι εδώ). "Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε" είπε ο Δ. Νανόπουλος, τονίζοντας όμως ότι μια τέτοια θεωρία έχει νόημα μόνο αν καταστεί δυνατό να αποδειχτεί πειραματικά και σε αυτό μπορεί να βοηθήσει ο επιταχυντής LHC του CERN, για τον οποίο είπε ότι πλέον "δουλεύει ρολόι", αν και οι φυσικοί που αναλύουν τις συγκρούσεις των σωματιδίων, είναι αναγκασμένοι "να ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα".Σύμφωνα με τον Έλληνα επιστήμονα, κάθε επιμέρους σύμπαν (μεταξύ αυτών το δικό μας) μέσα στο πολυσύμπαν μπορεί να έχει τους δικούς του ξεχωριστούς φυσικούς νόμους, που ισχύουν μόνο σε αυτό, ενώ στα άλλα σύμπαντα οι νόμοι που τα διέπουν, μπορεί να είναι αφάνταστα διαφορετικοί ή και σχετικά παρόμοιοι, έχουν όμως οπωσδήποτε ως κοινό παρονομαστή τη βαρύτητα. Το ένα σύμπαν "γεννάει" το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία, όπως είπε, καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου.Είπε ακόμα ότι τα άλλα σύμπαντα που απαρτίζουν το πολυσύμπαν, οι "φυσαλίδες της πραγματικότητας", όπως τα χαρακτήρισε, είναι δυνατό να βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους (κυριολεκτικά δίπλα μας!), αλλά δεν μπορούν να επικοινωνήσουν. Δεν απέκλεισε όμως ότι ίσως είναι δυνατό να γίνει μετάβαση από το ένα σύμπαν στο άλλο. Με λίγη δόση χιούμορ, ανέφερε ότι "θα έπρεπε να παρακαλάμε να μην ξυπνήσουμε ένα πρωί και γίνει ξαφνική ολική μεταβολή, για παράδειγμα περάσουμε από ένα σύμπαν με τέσσερις ("μεγάλες") σε ένα άλλο με έξι διαστάσεις". Δεν απέκλεισε μάλιστα ότι κάποια σύμπαντα θα μπορούσαν λ.χ. να αποτελούν δημιούργημα ενός "χάκερ" σε κάποιο άλλο σύμπαν! Αν τελικά αποδειχτεί η θεωρία του πολυσύμπαντος, τότε "θα καταλαβαίνουμε τον μηχανισμό παραγωγής συμπάντων", οπότε, όπως είπε, όσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό, "είναι πιθανό στο μέλλον να δημιουργηθεί ένα σύμπαν στο εργαστήριο" ("και δεν είμαι τρελός…", φρόντισε να διευκρινίσει!).Ο Έλληνας φυσικός επιτέθηκε στους υπέρμαχους της "ανθρωπικής Αρχής" (που λένε ότι το σύμπαν είναι "κομμένο και ραμμένο" στα μέτρα των ανθρώπων), αντιτείνοντας ότι "δεν του καίγεται καρφάκι του σύμπαντος για εμάς" -τα λέω κι εγώ, ποιο Σύμπαν και ποια Φύση δίνει μονόλεπτο του ευρώ για μας τους ανθρώπους , και δη για τους κατ΄επάγγελμα οικολογούντες και τους θεολογούντες φιλοτομαριστές συνανθρώπους... Παράλληλα ο Δ. Νανόπουλος χαρακτήρισε τη θεωρία του πολυσύμπαντος "το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της τελεολογίας"- που είσαι Νεύτωνα να τον ακούσεις! Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, διευκρίνισε ότι δεν έχει χάσει το νόημα της η αναζήτηση μιας "ενοποιημένης θεωρίας του παντός" στην φυσική, όμως δε θα αφορά παρά μια λύση μοναδική για το δικό μας Σύμπαν και τίποτε περισσότερο. Αστείο; Δε νομίζω.Περισσότερα εδώ.

και εδώ. Δες και Τα πειράματα για το Higgs, την υπερσυμμετρία και τις πρόσθετες διαστάσεις στον επιταχυντή LHC, Τα παράλληλα σύμπαντα μπορεί να είναι κρυμμένα στις 4 διαστάσεις και το video (με ελληνικούς υπότιτλους) Imagine the 10th dimension

via:http://nikosblogout.blogspot.com/2011/03/blog-post_11.html